fbpx
Vrouw en geluk

Inspiratie

ploeteren
Cynthia Poen
Geschreven door Cynthia Poen

geen inspiratie zonder transpiratie…ploeteren dus.

Iets bereiken door domweg te ploeteren, het is mij niet vreemd. Ik las er pas geleden een artikel over, over dat ploeteren. Ik vond het een prachtig stuk. Want nieuwe vaardigheden aanleren kost tijd, tijd en inzet. En de schrijver van het ploeterstuk benadrukte dat dat weleens vergeten wordt: dat oprecht ploeteren er nou eenmaal bijhoort. Om iets nieuws te leren moet je er energie insteken, elke dag weer en soms heel erg lang achter elkaar ook nog.

Om een nieuwe taal te leren bijvoorbeeld, kost uren ploeteren. Want ook al heb je een talenknobbel, dan nog is het geen sinecure. Dat leer je niet in drie weken. Suf eigenlijk, dat ik daar niet bij stilgestaan heb, als ik iets nieuws wilde leren. Aanleg is fijn, maar jezelf iets nieuws aanleren, gaat nou eenmaal niet vanzelf. Zeker niet als je niet piep meer bent. Maar nee hoor, ik moest het meteen snappen, en het meteen onder de knie hebben. Alsof dat beheersen direct gaat.

ploeteren

Twee keer heb ik het stuk gelezen, met een steeds grotere glimlach en hervonden energie. Het inspireerde me gewoon: daar houd ik zo van, van dat soort inspiratie. Want ik kan nogal eens aan mezelf twijfelen, het kleeft een beetje aan me, aan elk mens misschien wel. Dan waardeer ik onvoldoende, wat ik mezelf inmiddels al heb aangeleerd. Ben ik dat alles toch een soort van vergeten. Kijken naar je minpunten voelt welhaast natuurlijker.

Die eerste computer, wie weet dat nog? Bij mij is dat een haarscherpe herinnering. Mijn man kocht hem op een donderdagavond en eigenlijk vond ik het een afschuwelijk apparaat. Lelijk ook, ik wilde hem echt niet in onze woonkamer hebben. ‘Zet het kreng maar ergens boven op een kamertje, uit het zicht’ zei ik. Wat moest je ermee tenslotte, met een computer, onzinnige aankoop, zonde van je geld.

Uiteindelijk ging ik overstag, en wilde ik er ook iets mee kunnen, maar meestal sloeg hij bij mij op tilt. Ik kon er niet mee omgaan, dat malle ding had een volledig eigen willetje als ik er achterschoof. Al snel had ik een bijnaam, dat ik er maar naar hoefde te wijzen, om hem acuut vast te laten lopen. ‘Blijf jij er maar af’ was een gevleugelde uitspraak.

Dat heb ik inmiddels wel goedgemaakt, want wat heb ik mezelf sinds die tijd veel aangeleerd, waanzinnig veel.

proberen en proberen…

Zo is het eigenlijk met heel veel dingen gegaan, ik stortte me erin en probeerde gewoon maar wat. Tot ik snapte waar ik mee bezig was, bleef ik proberen, steeds weer opnieuw proberen. En dat is precies hoe het ook met schrijven is gegaan en met mijn website en met zoveel nieuws dat ik probeer. Als iets me inspireert, ik er enthousiast over ben. Dan duik ik erin, en zalig is dan dat gevoel erna als het lukt. Ik doe het nog niet zolang, dat schrijven, maar wat heb ik al ontzettend veel geleerd. Door gewoon maar te doen, en meermaals mijn kop te stoten natuurlijk.

En dus heb ik besloten wat milder te zijn, voor mezelf, terwijl ik die ambitie om mijn boek te schrijven ruim baan geef. Ik tik rustig door, en leer het vast wel gaandeweg, als ik maar gewoon lang genoeg ploeter.

Like
1

Over de auteur

Cynthia Poen

Cynthia Poen

17 reacties

Geef een reactie