Vrouw en geluk

Tuttende oren….

even
Felice
Geschreven door Felice

Ze heeft een afspraak met me: ze wil graag even kijken of we kunnen samenwerken. Ik sta overal voor open en zeg Oké. Dat doe ik ondanks het stemmetje dat zegt dat ze wel een heel mager verhaaltje heeft over het bedrijf dat ze wil op zetten.

Ze komt binnen, ze wil koffie. Ze gaat aan tafel zitten en zegt : Ik zal me eerst maar eens even voorstellen, anders denk jij : ”wie in hemelsnaam is die Annemiek de Koning”. Die vraag heb ik mezelf nog helemaal niet gesteld. Voor ik dat heb kunnen zeggen, is ze van wal gestoken. Ze begint haar verhaal bij de middelbare school waar ze naar toe is gegaan. Ik schat haar ruim veertig zo niet begin vijftig….Het gaat dus even duren. Dat schat ik genadeloos goed in. Het gesprek bestaat bij gratie van het feit dat ik met botte brutaliteit door haar monoloog heen breek.
Ja, je denkt toch niet dat ik twee uur blijf zwijgen…

Ze belt. Ik ken haar al jaren. “Even mijn hart luchten”, roept ze. Voor ik heb kunnen fantaseren dat er wordt aangebeld, de hond zijn poot heeft gebroken, de boel in brand staat, steekt ze van wal.
Haar monoloog wordt af en toe onderbroken door kreten in de trant van : “ Of ben ik nu gek ??”
Ik sus en steun en knik hoorbaar ( anders heb je er aan de telefoon niet veel aan) En na een kwartier zeg ik “nu moet ik toch echt even…” “Ja”, zegt ze “jajajaja, ik hou je niet langer op. Het enige wat ik nog even kwijt wil…..even maar hoor…”
Voor het geval je het je afvraagt….deze gesprekken kennen een gemiddelde van drie kwartier.

Ze heeft een hond. Ik ook. Die van haar is een boxer. Lieve honden, maar niet mijn soort. En deze is ook nog eens van een kwijlend soort… “Hahaha, “ giert ze met een lach die actrice die  de heks moet spelen, overdreven zou vinden…”Ik vind jou altijd zo’n leuk type he…” Waarom ze dat vindt, is me een raadsel. Ik kom nooit aan het woord. Na 5 minuten weet ik alles van iedereen in de straat en heeft die hond mijn broek of legging lekker onder gekwijld. Ik heb – op goed geluk – geknikt en geschud.
Gelukkig houdt ze van haar hond. Als ik zeg dat dat arme beest vast nodig moet plassen, gaat ze verder…

Ik ken nog veel meer mensen die me tuttende oren bezorgen, maar ik ben bang dat ik jullie zo onderhand, tuttende ogen heb bezorgd. Dus ik stop…wel jammer hoor, het was zo fijn mijn hart eens te kunnen luchten…..

Like

Over de auteur

Felice

Felice

10 reacties

Geef een reactie