fbpx
Vrouw en geluk

Wat ons drijft

hand
anneke de jong
Geschreven door anneke de jong

Het gebeurde zomaar. Ik zat buiten op mijn balkon in het niets te staren. De zon brandde, ondanks het zonnescherm, toch op mijn huid. Ik dacht aan niets in het bijzonder. Het boek waarin ik begonnen was te lezen, lag vergeten in mijn schoot. Mijn hand rustte op de pagina waar ik kennelijk al even geleden gestopt was want van de tekst kwam niets me bekend voor. En toen zag ik hem.

Mijn hand! Ik keek ernaar of ik hem voor het eerst zag. Mijn vingers met ieder hun eigen lengte. De afgekloven nagels, de rimpeltjes, de verschillende kleuren die ik nooit eerder opmerkte. De wijsvinger licht gebogen en iets naar rechts gebogen van de middelvinger af. De kromme pink. De handpalm met haar drie licht gebogen lijnen. Ik maakte een vuist en verbaasde me over het gemak waarmee de vingerkootjes hoekjes van 90̊ maakten.

Ik raakte gefascineerd door de aanblik van mijn hand. Ik probeerde me voor te stellen hoe het er onder de huid uitzag. Met aandacht bewoog ik mijn hand op alle mogelijke manieren. De gewaarwording bracht me van mijn stuk. Hoe kan het dat dit alles zo perfect functioneert?

Hebben anderen dat ook? vroeg ik me af. Dat je zomaar ineens van je stuk kunt raken bij het gewaarworden van iets? Dat iets je zo raakt dat je helemaal stil valt en je dingen af gaat vragen waar je anders niet op zou komen? Dat je bijvoorbeeld ineens voelt hoe bijzonder het is dat wij hier zomaar rond kunnen lopen op deze planeet? En hebben anderen ook weleens van die momenten dat ze ineens overdonderd worden door het besef dat alles wat zo vanzelfsprekend lijkt, dat eigenlijk helemaal niet is?

Op die momenten word ik mij weer bewust hoe uniek het is, dat ik hier woon op een planeet in een oneindige donkere ruimte waar verder niets, maar dan ook niets is wat op ons leven lijkt. Dan voel ik als nooit tevoren de nietigheid van mijn bestaan tot diep in al mijn vezels.

En wat ik me dan ook afvraag is hoe daar ooit, ergens in die donkere ruimte, iets is ontstaan van waaruit onze levensvorm groeide. Maar hoe dan? Ik heb geen idee. Ik weet alleen dat ik zo in elkaar zit dat alles in mij zodanig functioneert dat ik mij aan kan passen aan de omstandigheden om op deze planeet te leven.  

Ik kijk weer naar mijn hand en beweeg mijn vingers. Ik denk aan mijn organen daar ergens in mijn lijf en mijn verwondering wordt met de minuut groter.

Maar ook het geluksgevoel, dat zich onopgemerkt in mij heeft genesteld groeit. Het geluksgevoel dat mij in staat stelt om volkomen van mijn stuk te raken bij het zien van mooie dingen.

Van een zonsondergang met onwaarschijnlijk mooie kleuren. Prachtige muziek die binnenkomt recht in het hart. Een blauwe lucht met van die vriendelijke wolkjes, of van zoiets gewoons als mijn hand. Geluksgevoel dat mij ook dwingt om er bij stil te staan dat alles niet vanzelfsprekend is? Dat ervoor zorgt dat ik om mij heen wil blijven kijken naar alles wat zo schitterend fascinerend prachtig is. Mijn geluksgevoel stelt mij in staat om te verlangen naar morgen.

Dit besef, dat verlangen naar dat gevoel misschien nog wel een belangrijkere drijfveer is om te leven dan mijn verstand, sterkt mij in mijn wens dat het de hoogste tijd wordt om ons verstand dienstbaar te maken aan ons geluksgevoel. Dat wij begrijpen dat ons geluk belangrijker is dan wat dan ook.

Hebben jullie dat ook weleens? Dat je naar je hand kijkt en dat je dan zo van je stuk raakt dat je gedachten met je aan de haal gaan? Zoals mij nu overkwam.

Like
1

Over de auteur

anneke de jong

anneke de jong

26 reacties

Geef een reactie