Vrouw en geluk

Het kijkt je recht aan…

bang
Felice
Geschreven door Felice

Ik ben niet een heel bang mens. Ik loop rustig door donkere straatjes en in een groep sta ik op (niemand ziet dat mijn maag samenknijpt) en zeg wat ik te zeggen heb. Zo was ik ooit op een ouderavond op de school van zoonlief. Een zaal vol kokende ouders. Ik vond dat ze zich druk maakten om het verkeerde. Dan sta ik op en zeg ik dat. Als ik op straat zaken zie, waarvan ik vind dat ze niet kloppen, dan durf ik in te grijpen. Zo zag ik laatst een jongen rakelings met zijn brommertje langs een groepje Somalische vrouwen met kinderwagen scheuren. Dan ga ik voor zijn brommertje staan en zeg dat hij uit moet kijken en dit soort gedrag moet laten. Dat soort zaken. Ik denk misschien wel iieeeekssss, maar ik doe het wel. (Soms denk ik achteraf iekksss, dan heb ik impulsief al gereageerd.)

Tastbare zaken

Voor zichtbare, tastbare zaken ben ik dus niet zo benauwd, maar ik ben wel altijd beducht voor mijn eigen blinde vlekken.
Van die waarheden die je recht aankijken, maar jij ziet ze niet…

We hebben dat vast en zeker allemaal wel eens: dat je achteraf naar je haren grijpt en denkt: “hoe kan ik DAT nu niet opgemerkt hebben! Ja, nu ik het weet begrijp ik ineens een heleboel” Het is mij meer dan eens overkomen. En daar ben ik dus wel bang voor..

Tijdens mijn opleiding tot schoolmanager was een van de belangrijkste dingen, waar de docenten op bleven hameren: ”genereer je eigen feedback”.
Met andere woorden: zorg ervoor dat er altijd mensen zijn, die je spiegelen wat je aan het doen bent.
Op het zeg maar zakelijke vlak, is dat heel goed te organiseren. Je moet gewoon je mond open doen en vragen: wat vind je hier van, wat vind je daar van. Als je vriendelijk en open reageert, durven mensen heus wel te zeggen, waar je de mist in gaat, binnen de organisatie.

Echter, in het laten we zeggen, gezellige verkeer van vrienden, familie. Het gewone huis, tuin en keuken gebeuren, daar weet ik het zo net nog niet.
Daar vraag ik me dus met regelmaat af: zie ik niks over het hoofd? Begrijp ik het allemaal echt goed? Is er nog ergens een waarheid, die me recht aankijkt en die ik niet zie?

lees ook: En dat is allemaal angst

Like

Over de auteur

Felice

Felice

Geef een reactie