Vrouw en geluk

writersdip

writersblok
anneke de jong
Geschreven door anneke de jong

Writersdip

Je leest nu een verhaal dat ontsproten is aan een wanhopig brein. Het brein van een schrijver met een writersdip. Verwacht dus geen topprestatie dit keer. Het zit er niet in helaas. Stop maar met lezen is dan ook mijn advies. Pak een goed boek of voor mijn part de krant van eergisteren waarin je kunt lezen hoeveel onderwerpen je van twee dagen geleden alweer vergeten bent. Daar heb je veel meer aan dan te luisteren naar een wanhopige schrijver die kost wat kost toch een verhaal wil maken.

Ik hoop niet dat dit vaak gebeurt, hoor ik je denken, want tot nu toe vond ik je verhaaltjes wel leuk. Maar als er om de zoveel weken zo’n gewrocht doorheen moet dan haak ik af. Wel, troost je maar, dat zou ik ook doen. Ik ken mezelf nu wel een beetje en ik weet uit ervaring dat de kans heel groot is dat de rest van deze pagina vol komt te staan met weken opgekropte chagrijn. Of zoiets dan.

je ziet het niet….

Je ziet het niet en je merkt er ook niets van maar tussen deze zin en de vorige zijn zeventien minuten voorbij gegaan met doelloos naar buiten staren. Zeventien kostbare minuten waarin ik zoveel had kunnen doen. Een taart bakken bijvoorbeeld. Oh nee, dat kan ik niet. Het is niet eens zo lang geleden dat ik dacht dat zo’n taart opgemaakt met slagroom en al de oven in ging.

Weer vijftien minuten naar buiten gestaard. Zoekend naar mogelijkheden die ik in de vorige zeventien minuten nog meer had kunnen doen. Er schoot me niet één ding te binnen. Mijn humeur begint overeenkomsten te vertonen met het weer buiten. Al vanaf zes uur deze ochtend, toen ik wakker schrok van een gigantische knal wat een onweersklap bleek te zijn, regent het en bliksemt het onafgebroken.

er begint hoop te gloren…

Zes minuten later. Er begint toch wat hoop te gloren dat dit verhaal een eind krijgt. Buiten rolt de donder voort, maar zachter en met grotere tussenpozen. Ik hoor weer auto’s rijden op het natte asfalt en in de lucht krijgen meer tinten grijs de gelegenheid zich te laten zien. Ik kan zelfs de plaats vermoeden waarachter de zon zich schuilhoudt.

Een minuut later. Het begint waarachtig ergens op te lijken. Het is of mijn hersenen opengaan en woorden naar buiten stuwen. Jammer dat ik al bijna aan het eind ben. Om nu nog een heel ander verhaal te gaan schrijven, daarvoor is het veel te laat. Dat moet je maar te goed houden voor de volgende keer.

Dertig seconden. Dit was het. Ik moet stoppen want het begint te stromen. ‘Het’ dat zijn de woorden die nu massaal naar buiten gestuwd worden. Ik schrijf sneller dan ik denken kan.

Houd mijn volgende blog in de gaten. Dat belooft wat.

Oh ja, en sorry voor nu. Ik hoor je er eigenlijk niet mee lastig te vallen, met zo’n writersdip.

Maar het hielp wel! Dank je wel.

lees ook : druk bezig met niks doen

©anneke de jong

Like
1

Over de auteur

anneke de jong

anneke de jong

9 reacties

Geef een reactie