fbpx
Vrouwen op pad

Je kan overal wat van maken

taxi
Felice
Geschreven door Felice

We hebben  nog 3 uur in Valencia. Te lang om op het station te blijven hangen en de stad lokt.We willen nog een keer naar dat prachtige moderne gedeelte.
Maar het is ver en we zijn een beetje te moe om uit te zoeken hoe dat met die bussen zit.
“We nemen een taxi” beslis ik. Ik heb de avond tevoren gelezen dat die echt niet duur zijn, in Spanje.

De communicatie

Manlief is wat aarzelend, want hoe komen we terug? “We vragen of hij ons weer ophaalt”, zeg ik met het air van een ervaren wereldreizigster.Maar dan beginnen de problemen. Spanjaarden spreken Spaans. Geen Engels. Ik spreek Engels. Geen Spaans.
Met handen en voeten begin ik de vriendelijke taxichauffeur uit te leggen dat we naar het moderne gedeelte van Valencia willen . “Dat kan , dat kan.  OOOH en begrijpt hij me nu goed? Niet alleen mijn man moet daarheen, maar ik ook? Geen probleem.”
Ik leg nog een keer uit dat we heen en terug willen. Of hij ons op kan halen. De dappere chauffeur laat zich niet uit het veld slaan.

De telefoon

Hij pakt zijn mobiele telefoon, drukt wat knopjes in en vraagt me het nog een keer te zeggen.
Ik spreek Engels is, hij leest het Spaans. Geweldig.
Hij schudt het hoofd en zegt : “Taxi there. Work pocopoco”

We besluiten erop te gokken en stappen in de taxi. Ik ga naast de chauffeur zitten en we kletsen honderd uit. Hij neemt de moeite om heel langzaam te praten. En dat helpt. Daar wordt dat Spaans ineens een stuk begrijpelijker van.
Hij wil weten waar we vandaan komen. En dan welke stad mooier is : Amsterdam of Rotterdam.
Hij vertelt dat nog een 15 jaar geleden er in Valencia weinig toerisme was, maar dat het nu beter gaat.

Daar waar we mekaar niet begrijpen grijpt hij de telefoon. En zo komen we 10 minuten later en 8 euro armer op de plaats van bestemming aan.
We geven  de chauffeur 10 euro en zien tot ons plezier dat hij direct een volgend vrachtje op pikt.

De taxi terug

Anderhalf uur later gaan we terug. “No Inglaise”  bromt de chauffeur. Hij kijkt naar het briefje waar ik de naam van het station op heb geschreven. En knikt. En rijdt ons naar het station.
9,5 minuten later komen we aan.

Je kan overal wat van maken, maar niet iedereen doet het…

lees ook : waar zouden we zijn zonder het internet

Like

Over de auteur

Felice

Felice

12 reacties

Geef een reactie