Vrouw en geluk

Ja maar…..als ik dat doe…..

ja maar
Felice
Geschreven door Felice

Op het moment dat ik “Ja, maar, als ik dat doe dan…” begin te denken, dan kan ik mezelf een halt toeroepen. Dat is het moment dat mijn verstand op mijn gevoel begint in te praten.

“Dan wat?” zegt mijn verstand. “Hoe erg kan het zijn?” of ” En wat gebeurt er als je het niet doet?”
Verstandige vragen, die mijn gevoel helpen over zichzelf heen te stappen.
Want laten we eerlijk zijn: we worden toch allemaal het allerliefste leuk en aardig gevonden?
Een schat van een mens, altijd klaar met koffie en een schouderklop. Zelfgebakken koekje erbij, geen enkel probleem.

Ja maaar….zit diep in ons DNA

Zeg me niet dat jij er nooit last van hebt, volgens mij zit het diep in ons DNA als vrouw. Zo diep dat de wetenschap nog niet ontdekt heeft waar. Daar kunnen we ook nog wel een leuk samenzweringstheorietje aanhangen: 90% van de wetenschappers is man… (niet zeuren over de percentages, samenzweringstheorieën blinken uit in niet-kloppende cijfers)

Terug naar het onderwerp. Ik vind het niet makkelijk, maar doenlijk wanneer ik me even anders ga gedragen dan dat ik denk dat van me verwacht wordt. Vaak blijkt dan ook dat die verwachting in mijn hoofd groter was dan hij in werkelijkheid was.

Die onbewuste ja maar…..

Het wordt lastig, vind ik, wanneer ik me helemaal niet zo bewust ben van het feit dat ik dingen laat omdat… Zo kwam ik er laatst achter dat ik best wel lang wacht met op mensen afstappen om ze gewoon voor de gezelligheid uit te nodigen, gewoon omdat ik ze aardig vind. Geen bewuste keus hoor, ik doe het gewoon niet. Wie weet hoeveel leuke ontmoetingen ik daardoor ben misgelopen..

Dus dat lastige stemmetje: “ja maar, als ik dat doe…”, is eigenlijk helemaal geen lastig stemmetje. Het is een heel behulpzaam stemmetje. Het leert me dat ik over iets heen moet stappen. Dat is misschien lastig, maar het maakt mijn wereld wel groter!

 

Like

Over de auteur

Felice

Felice

10 reacties

Geef een reactie