verkering

“Ik ga niet met jou spelen”, zei haar vriendinnetje op het schoolplein in de pauze. “Ik heb nu verkering met Koos, ik ga vanmiddag met hem mee naar huis”. Ze knikte. Verkering…., ze had er van gehoord. Sommige meisjes in de klas hadden dat. Verkering had je met een jongen, zoveel wist ze er nog wel van. En verkering was belangrijk. Dat bleek maar weer. Want ook al wist ze niet zoveel van verkering, ze wist wel dat ze nu niet kon zeggen: “Waarom?” of “nou, dat is flauw zeg”

Ze begreep eigenlijk niet zo goed wat dat was, verkering. Want met jongens kon je helemaal niet zo leuk spelen. En dat kon ze weten. Geen van haar drie broers waren leuke speelkameraadjes.
In die lange, lange vakanties als zoveel vriendinnetjes niet thuis waren, had ze het heus wel geprobeerd. Maar jongens hadden niets met poppen. En als ze meedeed met cowboytje en indiaan, was zij steeds de indiaan die door ging. Zo saai.

“Sorry”, zei haar vriendin “ik zeg de afspraak van Zaterdag af. Die Ernst, weetjewel wil me meenemen naar zijn voetbalclub. Ik ga zijn wedstrijd kijken en daarna mee met zijn elftal om wat te drinken” Ze was even stil. ”Je snapt het toch wel, je vindt het toch niet erg?. Dit is echt waar ik al maanden op zit te wachten”, vervolgde haar vriendin, die de laatste jaren wat tegenslag had gekend als het om verkering ging.

Ze realiseerde zich dat haar vriendin wat ongemakkelijk werd van haar stilte. Ze moest antwoord geven. Gelukkig wist ze welk antwoord. “Hartstikke leuk voor je meid”, zei ze met zoveel hartelijkheid als ze maar tevoorschijn kon toveren.
De opluchting aan de andere kant van de lijn was voelbaar. “Volgende week, kom ik wel hoor. Ik ga heus niet elke week naar dat stomme voetbal”

“Tuurlijk meid, weet ik toch, vele plezier he” zei ze. En hing op.
Verkering was belangrijk, dat wist ze al sinds ze een klein meisje was.

lees ook eens Storm en de ongeschreven roman

Like
9 antwoorden
  1. Avatar
    Sherana | Reisenergie.nl zegt:

    Heel mooi geschreven! Best jammer dat we hier al zo vroeg op het schoolplein mee geconfronteerd worden . Zie het om mij heen helaas nog steeds gebeuren.

    Beantwoorden
  2. Avatar
    Lizette zegt:

    Ahh, het brengt herinneringen van vroeger terug. Zo ging dat bij onze vriendinnengroep ook wel eens. Maar het duurde nooit lang, de vriendschappen bestaan nog en die verkeringen van toen zijn al lang uit het oog verdwenen.

    Beantwoorden
  3. Avatar
    Lodi zegt:

    Ik ben vrij lang een ‘vrije meid’ geweest, ik reisde veel en had het prima naar mijn zin, maar werd op een gegeven moment niet meer mee gevraagd door vriendinnen die verkenning hadden. Waarom weet ik nog steeds niet, maar het deerde me ook weinig.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

:bye: 
:good: 
:negative:  
:scratch: 
:wacko:  
:yahoo: 
B-) 
:heart: 
:rose:   
:-) 
:whistle: 
:yes: 
:cry: 
:mail:   
:-(     
:unsure:  
;-)