Vrouw en geluk

Het weerhuisje

weerhuisje
Felice
Geschreven door Felice

Je ziet het niet vaak meer : een weerhuisjes. Ik vraag me zelfs af of  “de jeugd van tegenwoordig”, wel weet wat of het is..

Mij opa en oma hadden er eentje. Een Oostenrijks weerhuisje. Want daar gingen ze in de vakantie altijd heen. Opa beweerde bij hoog en bij laag, dat het vrouwtje naar buiten kwam als de zon scheen en het mannetje als het regende. Of was het nu omgekeerd ?

Hoe het ook was, was het, maar wat zeker is, is dat ik als kind dat huisje scherp in de gaten hield.
Er moest toch een punt zijn, waarop ze gingen draaien? Ik kon mij niet voorstellen dat zo’n mooi huisje gewoon niet zou moeten doen, wat het moest doen…
Als ik er aan terug denk dan vraag ik me verbijsterd af hoe het mogelijk was dat een kleuter voor een weerhuisje gaat zitten in de hoop de poppetjes te zien bewegen.

Wachten op de trein..

Aan de andere kant, toen zoonlief nog een peuter was, stond hij ook geduldig uit het raam te kijken. Er zou zeker wel weer een keer een trein voorbij komen.

Dat rotsvaste blijmoedige vertrouwen dat alles beslist goed komt. En het geduld daar rustig op te wachten…Het is een vermogen dat we als grote mensen helemaal kwijt zijn geraakt.
Wij gaan niet meer een potje zitten afwachten. Afwachten ? Het idee! Hoe dom kan je zijn. Afwachters zijn achterblijvers, handelen moet je en wel NU.

Vertrouwen in de goede afloop

Over het algemeen handelen mensen wel met rots vast vertrouwen in de goede afloop. Maar blijmoedig zou ik het vertrouwen niet willen noemen….
Nee bij veel mensen staat de gewenste uitkomst al in steen gebeiteld. Het mannetje moet nu naar buiten komen! En als er dan ineens het vrouwtje uit het weerhuisje naar buiten komt, dan is het huis te klein…In plaats van dat ze blij zijn, dat het weerhuisje echt werkt!!

lees ook : Het is weer wisselvalig

 

 

 

Like

Over de auteur

Felice

Felice

17 reacties

Geef een reactie