Vrouwen op pad

Eten met stokjes

eten met stokjes
Irene
Geschreven door Irene

eten met stokjes

Eten met stokjes

Observaties uit China 5

Als je naar China gaat is het best handig als je een beetje met stokjes uit de voeten kan. Ik heb het jaren geleden geleerd van een Taiwanees. We zaten samen met nog een aantal anderen in een training in Duitsland. Als groep wilde we een avond gaan eten bij de Chinees. Aangezien we een Chinees in onze groep hadden leek het ons allemaal een goed idee om eens echt Chinees te gaan eten. Omdat ik de enige in de groep was die Duits sprak, moest ik mijn Taiwanese collega vergezellen naar de plaatselijke chinees, om het geplande diner te organiseren.

Echt Chinees

In de middagpauze liepen we aarzelend het restaurant in. De rest heb ik volledig gemist, want vanaf de begroeting ging het hele verhaal in het Chinees. Vijf minuten later stonden we buiten en bleek alles geregeld.

Echt Chinees eten is toch anders dan wij gewend zijn, lekkerder misschien wel, maar zeker vreemder. In die setting leer je natuurlijk ook eten met stokjes van iemand voor wie dat normaler is dan eten met mes en vork.

Eten met stokjes

Sinds die tijd eet ik chinees altijd met stokjes, om het bij te houden, maar ook een beetje omdat het wel comfortabel is. Mijn kinderen heb ik het ook bijgebracht. Dat wil zeggen dat ik het ze heb aangeboden. Of ze er ook wat mee deden mochten ze zelf beslissen. Twee van de drie kunnen redelijk met stokjes eten.

Vaardigheden

Toen ik een paar weken terug weer eens in China was kon ik dus best een beetje indruk maken als ik toevallig aan tafel zat met uitsluitend westerlingen. Bij een officieel diner kwam ik echter tussen twee Chinese dames te zitten. Mijn vaardigheden bleken plotseling een stuk minder indrukwekkend. De dames waren echter graag bereid me af en toe te helpen. Zeker nadat ze hadden ontdekt dat ik bereid was om van alles te proberen en de meeste dingen ook nog wel lekker leek te vinden.

Vreemd eten

Ik heb dan ook heel wat vreemde dingen gegeten tijdens mijn bezoeken aan China. Kippenpoten (de voeten) had ik al eens gegeten en dit keer kwamen daar zee-oren bij. Ik had nog nooit van zee-oren gehoord en toen ik ze at wist ik nog steeds niet wat ik had gegeten. Ze werden opgediend in een soep, die me aan Indiana Jones deed denken. Ik viste er met mijn stokjes één uit zonder hem te laten vallen. Dat was al heel wat, maar het lukte me niet er een stukje vanaf te bijten, dus het beest ging in zijn geheel in mijn mond. Best taai en weinig smaak. Geen wonder als je later terugleest dat het een zeeslak is.

lees ook: Shanghai Tower

Like

Over de auteur

Irene

Irene

10 reacties

Geef een reactie