Fictie

De lekkerste appeltaart van de wereld

appeltaart
Felice
Geschreven door Felice

Zijn krullen had zij altijd het meest ontroerende aan hem gevonden.
Hoe hij ze met een borstel fanatiek plat borstelde en hoe er dan toch een eigenwijze krul altijd omhoog sprong.  Die malle door het water geplette krullen na het douchen. Die heerlijke verwarde krullenbol, waar ze na het vrijen haar handen door heen haalde. En hoe hij dan ongeduldig zei: “niet doen!, dan krijg ik het nooit meer goed.”

Dat hij een buikje had gekregen en rimpels. Dat zijn gezicht veel dikker was dan vroeger, ach het hoorde allemaal bij het ouder worden. Zo vriendelijk was de tijd voor haar ook niet geweest. Maar dat zijn krullen waren verdwenen, dat deed haar gewoon verdriet.

“Een dubbeltje voor je gedachten”, zei hij. Ze bloosde. Had ze zo zitten staren?
“Je leek met je gedachten mijlenver weg”, zei hij zachtjes. Zijn stem klonk bijna vleiend, alsof hij haar mee wou nemen op avontuur. Een vreemd en woest avontuur, dat alleen hij maar kon bedenken…

Die stem, die zachte verleidelijke stem, die wilde en woeste wonderen beloofde, die was onveranderd.
En vreemd genoeg, was dat het, wat haar terugbracht naar het hier en nu.
Naar dit gesprek, met deze man.

Ik mis….

Ze keek hem recht in de ogen aan, glimlachte en zei: “Ik mis je krullen”
Ondertussen was er een meisje aan hun tafeltje komen staan, die vragend keek, haar potloodje in de aanslag. “Ze hebben hier”, zei ze “de lekkerste appeltaart van de wereld” Het dienstertje keek verveeld. “Een stuk voor mij”, bestelde ze. “Jij ook?” Hij knikte.
“Koffie?” vroeg het meisje. “Twee keer”, besliste ze. Het meisje verdween.

De opmerking over de krullen was niet goed gevallen zag ze. “Ach” zei ze”, trek het je niet aan. Bjorn lijkt ze te hebben geërfd. Ze gaan dus niet verloren” “Bjorn?” , ze zag en hoorde de verwarring. “Je kleinzoon” zei ze behulpzaam. “Van Anne”

De schaduw, die over zijn gezicht was gevallen toen ze over zijn krullen begon, werd dieper.
“Heb je me hier gevraagd om het over mijn kleinkinderen te hebben” vroeg hij kortaf.

Trotse vader….

“Kleinkind, ” verbeterde ze minzaam “Je hebt er maar een. En nee, wees maar niet bang. Daar kom ik niet voor Ik kom voor Bram. Zoals je misschien zelf uitgerekend hebt, studeert Bram binnenkort af. Hij heeft biochemie gestudeerd. Hij verwacht een cum laude. Ik persoonlijk een summa cum laude” Ze zag hem opveren. ”Die jongen heeft mijn hersens!” Hij straalde ineens. Zag er uit als de eerste de beste trotse vader.
“Juist”, zei ze “hij heeft jouw hersens. Maar hij had niet jouw geld. We hebben samen zijn studie bekostigd. Hij en ik. Dat heeft hem er toe doen besluiten, jouw naam door de mijne te vervangen. En het heeft hem doen besluiten je niet uit te nodigen voor de promotie”

Hij keek haar blank aan. Het leek allemaal niet helemaal tot hem door te dringen.
“Dus…..omdat ik even niet in de gelegenheid was zijn studie te betalen, ben ik niet welkom op zijn promotie….”,zei hem langzaam. Ze realiseerde zich, dat dit de toon was, waar ze ooit als de dood voor was geweest.
Ze knikte vriendelijk.

Met een ruk schoof hij zijn stoel achteruit, greep zijn jas en stapte driftig de deur uit, die hij net-niet achter zich dichtsloeg.

Het dienstertje verscheen bij haar tafeltje en zette de appeltaart neer. De koffie ernaast.” Neem maar een kopje mee terug”, zei ze vriendelijk.
Het meisje keer haar niet begrijpend aan. “Tenslotte”, glimlachte ze “hebben jullie de lekkerste appeltaart van de wereld”

lees ook het nut van een mondkapje

Like

Over de auteur

Felice

Felice

12 reacties

Geef een reactie