fbpx
Vrouw en geluk

Sporten: verhaal van een niet sports-persoon. Door Nori

sports-persoon
Nori78
Geschreven door Nori78

Nederland zat niet in het WK. Dat kreeg ik pas halverwege mee. Je begrijpt: ik ben geen sportpersoon .

Ik doe wel marathons maar dan op de bank met Netflix. Af en toe loop ik dan naar de koelkast en met een zucht plof ik dan weer neer, met mijn beloning. Zonder gekheid: op yoga en hardlopen na doe ik niks. Ik fiets iedere dag naar het station en loop, nadat de trein me in de stad heeft afgezet, naar mijn werkhuis. Daar zit ik voornamelijk, loop af en toe naar de koffieautomaat, wc, dossierkamer en de printer. That’s it.

Nooit een sportpersoon geweest.

Vroeger, met gym, werd ik eigenlijk nooit gekozen. De teamleiders stonden dan maar wat te stamelen en te draaien als zij hun dreamteam hadden gekozen en alleen de stakkers (waaronder ikzelf) nog over waren. Ik werd dan vaak toegewezen aan een team en vaak hoorde ik, terwijl ze zich omdraaiden: “oh nee, hè, niet Nori”.

Voordat iedereen denkt: wat zielig!! Ik had ook enorm medelijden met hen. Stuk voor stuk waren het winnaars maar helaas pindakaas, hier is houten Klaas! En ik moest ook eigenlijk altijd wel lachen. Vaak dacht ik in mezelf: “Liefjes, het zijn geen Olympics, er zijn geen camera’s bij, rustaaaagh!”

Soms was ik blij

Als we gingen hoog- of verspringen was ik blij. Niet dat ik daar goed in was, integendeel. Ik was een van de eersten die af was en de rest van de tijd lekker op de bank mocht zitten: per-fect! Sportdagen. Oh, gruwel. Dáár kon ik wakker van liggen. Op de basisschool werden sportdagen afgesloten met de eerste 6 letters in het alfabet. Van A tot F. Waar F supersupersupersupersupersupergoed was en A supergoed, vond ik altijd.

Ik had altijd een Z. Niet van 26 keer supergoed maar gewoon. Zeer goed. Of zoals mijn moeder altijd zegt: van Zinken. Tot ik in groep 8 een A haalde. Zelf niet gedacht toen. Natuurlijk deed ik altijd wel enorm mijn best maar mijn lichaam werkte nooit mee. In mijn hoofd ging het altijd erg goed maar de werkelijkheid schetste vaak toch een ander beeld.

De diploma’s werden aan het einde van de dag uitgereikt en ik pakte mijn A4’tje aan en ik wist wer-ke-lijk niet wat ik zag. Ik checkte of ie wel van mij was maar ja, mijn naam stond er wel degelijk op. Ik keek in het rond en iedereen keek wat meelijwekkend en eerst begreep ik dat niet maar toen zag ik dat iedereen een E of een F had en A toch echt wel voor groep 1 of 2 was maar damnnnn… minder blij werd ik er niet van.

Ook mijn moeder sloeg steil achterover toen ze het hoorde en zei dat ik vast gematst was, maar ook dat deed niks met mijn nog steeds rijzende blijheid en trotsheid. Man! Een A! Wat heb ik toen heerlijk geslapen. Met het diploma naast mijn kussen. Een A. Met mijn naam erop!

lees ook : de hardloopster uit Rotterdam

Like
3

Over de auteur

Nori78

Nori78

22 reacties

Geef een reactie