De hardloopster in Rotterdam

de hardloopster

Als de trein Rotterdam Centraal station uitrijdt, de buitenwijken van Rotterdam in, zie ik haar.
Een eenzame hardloopster op een verlaten sintelbaan. Terwijl de trein meer vaart maakt, kijk ik haar na…
Wat doet zij daar? Helemaal alleen rondjes rennen op die sintelbaan. Ik bewonder haar moed: op de middelbare school moesten wij op zo’n baan rennen: tjonge, tjonge, wat had ik daar een hekel aan.
Deze vrouw doet het duidelijk vrijwillig, tenminste als ze het voor straf deed, stond er niemand bij om de straf te controleren.
Maar er staat ook geen vriendin of vriendinnen groepje, laat staan een coach haar aan te moedigen.
Eenzaam holt ze over die baan. Ze zou toch ook in de natuur of op zijn minst door een park kunnen lopen?

De vrouw draagt een zwarte hoofddoek en daardoor intrigeert ze me nog meer. Ik realiseer me scherp dat ik last heb van een vooroordeel. Maar ik kan het niet nalaten te denken: “mag zij wel alleen ?”

Wat wil deze dappere hardloopster?

Mijn fantasie slaat in zulke gevallen op hol. Deze vrouw is stilletjes, haar conditie op pijl aan het brengen. Ze moet dat wel in het geheim doen, anders moet haar dikke, luie schoonzuster als chaperonne mee. En dan komt er niks van rennen, want die wil alleen maar kopjes thee drinken. Of nee, ze wil Nederlands kampioen korte afstand worden, maar ze heeft geen geld om lid te worden van een sportclub. Nee, wacht even, er is geen sportclub waar ze lid van kan worden omdat ze overal die hoofddoek af moet doen en dat wil haar vader niet… Wie weet wil, ze  geen lid worden van een sportclub want ze vindt zich zelf te dik.. Of nee….misschien…

Hoe verder ik van het terrein weg rij, hoe dapperder ik haar vind: die eenzame renster op de sintelbaan. Ze is flinker dan ik ben: zij doet wat, al zal ik nooit weten waarom. Ik zit maar verhaaltjes te verzinnen die nooit een roman zullen worden.

lees ook: de week van de eenzaamheid

like Like
19 antwoorden
  1. Debbythechocoholic
    Debbythechocoholic zegt:

    Zo een leuk geschreven artikel. Persoonlijk maak ik nooit verhalen bij het zien van personen, maar ik wil het wel eens proberen om te zien hoe ver mijn fantasie kan gaan :yes:

    Beantwoorden
  2. Wanda
    Wanda zegt:

    Leuk geschreven! En ja, toen ik nog veel met het openbaar vervoer reisde, had ik ook altijd dat soort verhalen over mijn medereizigers. Vooral als ik elke dag dezelfde mensen tegen kwam, dan werd het echt een soort van dagboek idee…

    Beantwoorden
  3. Custodia Chineva
    Custodia Chineva zegt:

    Dit is zo herkenbaar, ik doe bijna precies het zelfde. Ik msak een verhaal of ik verbeeld me of degen en vriendin van me is… beste wel grappig

    Beantwoorden
  4. Sylvia
    Sylvia zegt:

    Als ik iets, of iemand ziet, dan heb ik daar altijd al een beeld van..ik kan heel erg goed in beelden denken, schrijven. Ik ben heel erg fotografische aangelegd, niet altijd even fijn, maar vaak ook weer wel.

    Beantwoorden
  5. Nicole Orriëns
    Nicole Orriëns zegt:

    Misschien is ze wel helemaal niet eenzaam. Misschien genoot ze wel van een moment helemaal alleen voor zichzelf, en was ze even uit de drukte van haar dagelijks bestaan ontsnapt. Alleen hoeft niet eenzaam te betekenen.

    Beantwoorden
  6. Krystle
    Krystle zegt:

    Ik vind het heerlijk hoe je schrijft! Voor mij zou het dan een straf zijn en ik zou het ook nooit vrijwillig doen. Had er op school ook een hekel aan!

    Beantwoorden
  7. Lynn
    Lynn zegt:

    Dit klinkt zo als mijzelf…
    Ik verzin ook altijd verhalen rond personen en nooit weet ik of er iets van klopt maar vind het zo leuk om te doen :heart:
    Prachtig geschreven dit :heart:

    Xxx

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

:bye: 
:good: 
:negative:  
:scratch: 
:wacko:  
:yahoo: 
B-) 
:heart: 
:rose:  
:-) 
:whistle: 
:yes: 
:cry: 
:mail:  
:-(  
:unsure:  
;-)