fbpx
Vrouw en geluk

Hormonen, door Cynthia Poen

hormonen
Cynthia Poen
Geschreven door Cynthia Poen

Ach die hormonen… Dankbaar dat ze bestaan hoor, maar toch. Voor de mannelijke meelezers, vanaf hier is het niet echt interessant voor jullie om verder door te lezen, echt niet. Of je moet toevallig een gynaecoloog zijn, dan moedig ik aan om vooral wel door te lezen. Ervaringsverhalen, altijd mooi om mee te pikken :-)

Maar goed, die hormonen dus. Die enorme achtbaan aan gevoel tijdens die pubertijd, en pukkels en borsten en andere gekkigheid. Dan volgen de menstruaties, en vervolgens, als je mazzel hebt en het graag wil, de zwangerschappen. You name it, bij ons vrouwen spelen die hormonen hun glansrijke rol met verve. Bij mij kwam de boel wat laat op gang, dacht ik toen, maar terugkijkend was ik gewoon prima op tijd hoor, met dat ‘een groot meisje’ worden. Ook al was ik de laatste uit mijn klas, en ik kon niet wachten tot die eerste keer.

Dat duurde welgeteld tot na die eerste menstruatie, daarna begreep ik oprecht niet waarom ik er zo naar had verlangd. Dat maandelijks terugkerende evenement, was oprecht pittig in alle opzichten. ‘Als je eenmaal een kindje hebt gekregen wordt het veel minder heftig’. Nee dus meneer de dokter, maar die hoop hield me vele jaren overeind, dat dan weer wel :-)

Eenmaal zwanger, veranderde ik tijdens die negen maanden langzaam maar zeker in een sumoworstelaar, hormonen, wederom bedankt. Ik was echt enorm, ook al had ik er op het moment gelukkig zelf weinig erg in. Die baby, daar lag mijn focus op. Gelukkig was ik vrij snel weer in shape maar mooi zwanger, daar kon ik alleen maar van dromen. Jaar na jaar stoeide ik met de heftigheid van die hormoonstormen in mijn lijf.

Vrouwen

En toen kwam de overgang.

Je raad het al, wederom geen appeltje eitje voor Cynt. Zonder al teveel op de details in te gaan, had ik eigenlijk elke maand een bloedtransfusie nodig. Ineens leken alle voorgaande jaren menstrueren peanuts, vergeleken met deze ervaring. Er ging nog een schep of tien bovenop tijdens die overgang, een heftige finale op de valreep. Moe kreeg ineens een hele nieuwe lading, en naast werk, studie en gezin werd de bank mijn beste vriend. Er waren dagen bij dat ik mezelf letterlijk voort moest slepen, steeds maar de ene voet voor de andere.

Er zijn vast meer vrouwen zoals ik, daar twijfel ik niet aan. Maar er wordt maar heel weinig over gesproken, ik lees er nooit iets over eigenlijk. Wellicht iets van taboe-achtig, ik heb werkelijk geen idee. Heel toevallig las ik toendertijd een artikel over een mogelijke oplossing, en kreeg vervolgens nog wat aanvullende info via een vriendin met dezelfde klachten. Ik heb er niet lang over getwijfeld, en greep de oplossing met twee handen aan. Vakkundig werd mijn baarmoederslijmvlies weggebrand, en na een korte herstelperiode ging er een wereld voor me open.

Voor alle lieve vrouwen die ook dit soort hevige klachten hebben: ik heb er oprecht geen seconde spijt van gehad. Ik kon weer sporten, had weer energie en kon eindelijk weer alles doen wat ik wilde. Ik werkte toen ook wisseldiensten, dus ineens voelde ik me ook geen enorme vaatdoek meer na een serie nachtdiensten. Niet meer dan de normale vaatdoek gevoelens na een aantal nachten werken tenminste :-) Die novasure, best decision ever!

lees ook eens: gewoon snerthumeur en een traan uit zelfmedelijden

Wij op VrouwenPower zijn dol op de opgewekte blogs van Cynthia Poen. Jij ook? lees dan verder op: Cynthia Poen, zorgblogger en schrijfster

Like

Over de auteur

Cynthia Poen

Cynthia Poen

12 reacties

Geef een reactie