Over angst en het blikje witte bonen in tomatensaus.
Door Felice Veenman
Bijgewerkt op 31 januari 2023
Jaren en jaren geleden zag ik ooit een Engelse documentaire over fobieën, de mevrouw die bang was voor het blikje witte bonen in tomatensaus is me altijd bij gebleven.
Haar angst was begonnen met angst voor de inhoud van het blikje. Ze wist het zeker als zij een hap van dat spul zo nemen, ging ze overgeven…En je moet weten: in Engeland is witte bonen in tomatensaus een geliefd ontbijt.
Het begon met een blikje witte bonen in tomatensaus niet willen eten
Ze wilde het dus niet eten. Dat kan natuurlijk. Maar na een tijdje wilde ze het blikje ook niet meer zien. En kwamen die dus niet meer in huis. Dan begint, kun je wel zeggen, jouw angst bepalend te worden voor anderen. Je kan natuurlijk betogen dat een mens gelukkig honderd jaar oud kan worden zonder ooit een hap witte bonen in tomatensaus te eten….Maar toch, het idee: omdat ik de aanblik van het blikje niet kan verdragen, mag jij het niet eten… Ik vind dat dat ver gaat.
Het blikje komt natuurlijk wel ergens vandaan
Na verloop van tijd, drong het tot de hoofdpersoon door dat die blikjes natuurlijk wel ergens vandaan kwamen….Juist! Uit de supermarkt! Dus een tochtje naar de supermarkt zat er niet meer in. Manlief moest de boodschappen maar doen. Volgens mij heet dat in psychologische termen : vermijdingsgedrag, maar zeker weten doe ik het niet.
Nu kun je zeggen: zo leuk is boodschappen doen nu ook weer niet. Maar vergis je niet: het is ook de plek om een bekende tegen te komen: even een babbel. Je ziet met regelmaat nieuwe producten, dat is leuk en koopjes jagen is altijd bevredigend. Kortom: de angst voor dat blikje witte bonen, ontnam de mevrouw ook veel pleziertjes…
Als je nu bij jezelf denkt : nou jaaa…hmmmmm, die angst voor dat blikje witte bonen in tomatensaus, die is heel erg on realistisch en overdreven. Nee kijk, mijn angst voor : spinnen, brand, inbrekers, vogels, honden, die is gewoon reëel. Dat is eigenlijk ook helemaal geen angst…, dan moet je jezelf de volgende vraag stellen:
Ontzeg ik mezelf plezierige dingen om te voorkomen dat me iets overkomt?
Kan ik niet lekker mijn bed induiken zonder het alarm en de sloten 2 x gecontroleerd te hebben? Ga ik niet aan de waterkant in een park zitten omdat dan ganzen op me af kunnen komen ? Vermijd ik leuke plekken omdat er honden kunnen zijn ? Enfin, je kan het zelf allemaal verzinnen.
In dat geval zou ik zeggen : pas op dat het niet je leven gaat bepalen.
En die mevrouw van het blikje witte bonen in tomatensaus? Aan het einde van de uitzending at ze een hapje van het spul. Ik hoop dat ze haar daarna geleerd hebben dat je overgeven ook kan overleven. Dat gun ik haar.
lees ook : er is geen pilletje
