De armoe keuken: toetjes

Toetjes horen duidelijk niet thuis in de armoe-keuken.
En dat is natuurlijk logisch.
Toetjes is iets extra’s en het nare van armoe is, dat extraatjes er niet nu eenmaal niet  bij zijn…

Werden er vroeger dan helemaal geen toetjes gegeten, vraag je je af. Dat klopt wel een beetje.
De Griekse filosoof Hippocrates gaf al het advies om na de maaltijd wijn met specerijen en suiker te nuttigen om zo de spijsvertering te bevorderen. Maar echt gebruikelijk is dat ooit geworden. Wel werd het bij de rijken zo rond de 17^de eeuw gebruikelijk om meerdere gangen te serveren. En daar hoorde dan wel een nagerecht bij. Maar dat was niet voor de armen….

Is dat zo? Ik vraag het me af. Volgens mij is de neiging om er een feestje van te maken, bijna bij ieder mens ingebakken. Hoe zouden mensen vroeger een toetje hebben gemaakt met bijna niks? Het is best een leuke vraag om jezelf te stellen.

geen toetjes zonder suiker natuurlijk

Het begint bij suiker. Suiker was/is duur, hetzelfde gaat op voor honing. Waar zou je dan je toetje mee moeten zoeten? Met fruit misschien! Vooral rood fruit, bramen, frambozen en aardbeien, zijn heerlijk zoet, alleen, helaas, kort te krijgen.

 In de middeleeuwen was de mispel geliefd om haar zoete smaak. Nu vind ik persoonlijk een mispel niet erg lekker, maar je kookt er inderdaad heel gemakkelijk een zoete prut van, waarmee je de boel kan opleuken. Het lijkt een beetje op appelmoes en dat is natuurlijk ook zoet.

Naast suiker hebben we ook room nodig voor een smakelijk toetje te maken. Room is natuurlijk veel te luxe voor onze armoe keuken….Maar een beetje melk? Dat moet kunnen. Warme melk binden met restjes brood brood van gisteren, of met wat rijst…vers fruit of zoete mispel puree of gebakken appeltjes…Het begint wat te worden.

Voor mijn gevoel is het al lekkerder dan Saroma pudding, wat denk jij?

meer lezen over toetjes? lees dan het hilarische blog : de mannen en de reepjespudding