Oliebol, Sentimental journey

Pssssssttt….he jij daar, wil jij weten hoe je de aller, aller lekkerste oliebollen van de hele wereld kan eten?
Ik zal je vertellen hoe je dat voor elkaar krijgt. Je zet ze op oudejaarsavond in een vuurvaste schaal op de kolenkachel.
En daar laat je ze gewoon staan.
Wanneer je de volgende ochtend uit je bed komt – een beetje duf, want het is natuurlijk enorm laat geworden de vorige avond – is je eerste gedachte: “Er zijn nog oliebollen!”
En dan huppel je in je pyjamaatje naar beneden. Daar is de hele huiskamer al volledig onttakelt. Papa is bezig de kerstboom de deur uit te werken. Maar op de kachel staat….juist ja. Die schaal met oliebollen. Als je echt, echt geluk hebt, zit er zelfs nog een appelflap in. Die zijn nog lekkerder, daarom blijven ze zelden over.
En terwijl papa moppert op die onhandige boom, mamma zucht over al die kerstnaalden op de vloer, kruip je in een stoel en ontbijt met een oliebol.
Het nieuwe jaar is nu echt begonnen. We gaan naar het Nieuwjaarsconcert kijken.
Denk niet lieve lezer, dat ik last heb van “vroeger was alles beter”. Vroeger aten we zo weinig oliebollen, dat we blij waren als er na oudejaar nog een paar over waren, toen waren we nog dankbaar… en dat soort – ahum – geneuzel.
Ik ben reuze dankbaar dat kolenkachels tot het verleden behoren, wat een rampen dingen waren dat. Dat je tegenwoordig wintermaanden lang op elke straathoek oliebollen kan kopen, ik koop ze nooit, maar waarom zou een ander dat niet mogen. Als iemand wil kan hij elke dag een verse warme oliebol scoren ! Geniet ervan, is mijn advies.
Wat ik mis, heeft niets te maken met vooruitgang maar alles met ouder worden. Dat kind dat haar bedje uit huppelde op weg naar de laatste oliebol, wetende hoe de dag zou verlopen en zich daarin koesterend, ik ken haar nog steeds. Maar ik ontmoet haar te weinig.
lees ook eens : ik kan het niet uitleggen










