• Welkom op VrouwenPower: het forum voor vrouwen die weten wat ze willen

  • Kaasbroodjes bedrog.



    Ken je dat? Je hebt trek, stevige trek, zeg maar honger. Alhoewel, je weet dat je geen honger hebt, want…( de stem van je moeder blijft eeuwig in je achterhoofd wonen)
    Goed dan, je hebt stevige trek en het is vijf uur. Als je nu gaat eten, dan lust je straks je eten niet meer ( zei ik iets over die stem van je moeder??)
    Mij overviel dat op het station Rotterdam. Het Centraal Station om precies te zijn. En op een groot station, kan je je buik drie keer kogelrond eten: keus genoeg.
    Mijn vervolg trein zou over 20 minuten vertrekken: tijd genoeg om iets lekkers te halen.
    Ik zou over anderhalf uur thuis zijn, als ik de NS mocht geloven. Maar dat deed ik natuurlijk niet, de NS heeft mij al zoveel wijs gemaakt. Reden te meer dus om pad te gaan en wat te eten te scoren.
    Vast besloten neem ik de roltrap naar beneden. De keuze is reuze. Aarzelend dwaal ik van broodjes zaak naar snackbar, naar Donner kebab en naar Pasta’s van Julietta…. Allemaal heel erg lekker. Maar, daar heb je die stem weer: over 2 uur ga je eten…

    Dan worden mijn neusvleugels getroffen door de geur van kaasbroodjes…
    Onmiddellijk vergeet ik de ciabatta met filet american en ei, weg is de gedachte aan een bak pasta salade. Kaasbroodjes!! Die heb ik in geen eeuwen gegeten! En wat ruiken ze lekker.
    Razendsnel maak ik mezelf wijs dat daar veel minder calorieën in zitten dan in een broodje gezond, want daar schijnen dus echt zo veel calorieën in te zitten, dat je het niet wil weten. Ik kan dit verrukkelijke kaasbroodje gewoon eten en straks eet ik ook nog gewoon mijn bordje met gezonde vitamientjes en zo leeg..
    Ik schep zo’n heerlijk knapperig broodje in een zakje, loop naar de kassa ( gelukkig er staat niemand! ) reken af en maak dat ik naar de roltrap kom. Ik weet dat mijn trein er al staat, nog 2 minuten en ik zit comfortabel in de trein. Rust en ruimte om te smullen!


    Op de roltrap ruikt het broodje TE lekker, niemand die me ziet en ik ben toevallig toch eigen baas.
    Ik neem een hapje….
    Wat een desillusie…ik eet een hap vettig karton, als het karton is, het kan ook zaagsel zijn. Iets moet dit gestolde vet bij elkaar houden…wie weet is het wel stijfsel…


    Dit voelt als een knul die zo leuk lacht, maar niet kan zoenen. Dit voelt als een feest waar maar 3 mensen zijn gekomen, dit is precies de verkeerde bloemen die je kinderen met zorg voor je hebben uitgezocht…dit is….niks. He-le-maal niks.

    Aangekomen in de trein, eet ik het broodje op. Waarom?
Volg ons