• Welkom op VrouwenPower: het forum voor vrouwen die weten wat ze willen

  • Het diner

    Bijlage 450
    Ze vloekte binnensmonds. Het was de tweede keer, dat haar hak vast zat in de gladde kinderkopjes.

    Ze rechtte haar schouders, straalde glimlachend: calm, cool en collected uit en wrikte de hak los.
    Haar gezelschap leek amper opgemerkt te hebben dat ze een probleem had.
    Heel voorzichtig durfde ze weer adem te halen. Het viel niet mee, om jezelf zo anders voor te doen, dan je was...

    Maar ze had A gezegd en ze zou tot Z gaan en weer terug, als het moest. “Wat die in haar kop heeft, zit niet in haar kont”zei haar moeder altijd, maar het had nooit als een compliment geklonken.
    Het was een verwijt.

    Omdat ze anders was.
    Haar moeder hield niet van anders. Haar moeder hield van gewoon.
    Tenminste,dat had ze altijd gedacht. Als ze eerlijk was, dacht ze het nog.



    Inmiddels was haar gezelschap bij het restaurant aangekomen. De gastheer, hield als een echt heer de deur voor de dames open.
    De man die haar partner was, hielp haar galant uit haar jas. Ze deed of ze niet beter wist.
    “Blijf blasé kijken”, zei ze tegen zich-zelf “en als je niet weet wat je moetdoen, dan kijk je gewoon de kunst af”
    Haar partner voor die avond boog zich naar voren, glimlachte en fluisterde: “amuseer jeje een beetje?”
    Ze glimlachte terug, toch wel dankbaar dat ze in dit avontuur een bondgenoot had.

    Het gezelschap dat, met haar partner en haarzelf meegeteld, uit 8 koppels bestond, liep het restaurant binnen en ging aan de voor hen gereserveerde tafel zitten.


    De avond ging voorbij: veel speeches en toasts voor de promovendus. Haar gastheer, die de paranimf van de promovendus was, verloor langzamerhand zijn belangstelling voor haar.
    Het had hem zo ontzettend grappig geleken: de buitenechtelijke dochter van de prof aan zijn zijde te hebben. Men was van hem gewend, dat zijn relaties heftig en kortstondig waren.Het was geen enkel probleem geweest, dit meisje als zijn partner mee te nemen, toen via, via dat verzoek hem bereikte.

    Waar hij op gehoopt had, wist hij niet.Maar niet op deze grijze stille muis, met haar bevroren glimlach.


    Het toetje werd geserveerd, de koffie kwam op tafel. De avond leek voorbij te zijn. De professor en zijn vrouw stonden als eerste op. Het bleek het sein voor iedereen om te vertrekken.


    In de garderobe stond iedereen geduldig te wachten tot de jassen te voorschijn waren gehaald.
    “NU”,zei ze tegen zich-zelf. Ze liep naar de professor. “Mijnheer”,wist ze uit te brengen. En toen stokte de adem in haar keel...”Dank u wel voor de gezellige avond”, wist ze uit te brengen. De prof glimlachte. “Daar hoeft u mij niet voor te bedanken”, zei hij,“dat komt geheel op rekening van onze zeer getalenteerde promovendus.” Ze voelde hoe ze bloedrood kleurde. “ja, ja”,mompelde ze “maar toch bedankt”. Ze wist niet hoe snel ze zich uit de voeten moest maken.



    “Vreemd meisje”, zei de vrouw van de professor. “Ach, vreemd”, antwoordde die. “Een beetje verlegen en onhandig, zou ik zeggen” “Dat bedoel ik niet”, zei ze. “Ik bedoel dat ze op de een of andere manier op je leek...”


    En die woorden, klonken nog lang na in haar hoofd.
Volg ons