• Welkom op VrouwenPower: het forum voor vrouwen die weten wat ze willen

  • Het zonnetje


    Het zonnetje was bijna irritant: het scheen zo fel in haar ogen. Aan de andere kant: het zonnetje was heerlijk. Het verwarmde niet alleen haar lichaam. Het zonnetje deed ook een belofte. ” Het wordt weer zomer. Deze vieze blubber modder met een restje vieze blubber sneeuw dat verdwijnt. Heus wacht maar even “, zei het zonnetje, "dan staan hier narcissen te bloeien. Tulpen en grasklokjes”.
    “Met deze stralen kietel ik je even, laat ik je weten dat deze dooie boom hier voor je raam straks vol bloesem staat, en daarna vol appels.”

    Ze zuchtte. Het is zo, natuurlijk is het zo. Na regen komt zonneschijn en zo… De natuur is zo ongelooflijk slaapverwekkend, zo stompzinnig cliché.
    “Natuur is voor tevredenen of legen”, had de grote dichter het niet al gezegd?
    In natuur vind ik de oplossing niet, dacht ze.

    En in drank ook niet, voegde ze daar met enige zelfspot aan toe, terwijl ze nogmaals inschonk.
    “En van die drank, moet ik ook nog voortdurend naar de wc”, zuchtte ze. Ze deed de deur van het toilet open en keek zichzelf aan in de spiegel boven het wasbakje.
    Normaal gesproken besteedde ze weinig aandacht aan haar spiegelbeeld. Maar nu trok iets haar aandacht. Ze vergat dat ze moest plassen en keek zichzelf aan.” Aan de buitenkant is niets te zien”, constateerde ze. “Precies dezelfde ouwe trouwe voorspelbare grijze muis.”

    “Dat is mijn functie”, dacht ze terwijl ze zich losrukte van haar spiegelbeeld. “Muis zijn. En geen wonder, ik ben er echt heel erg goed in.
    Zo goed dat ik niet weet hoe ik iets anders zou kunnen zijn.”

    Ze plaste, waste haar handen en ging terug aan haar tafeltje bij het raam zitten.
    “Ik heb het beloofd”, dacht ze wanhopig. “Ik heb het aan iedereen vertelt. De kinderen rekenen erop. Iedereen kijkt naar mij. Iedereen wil weten wat ik ga doen. En ik weet het niet”

    Ze zag zichzelf nog zitten, tegenover haar wat verschrikt kijkende kinderen. “Maar wat ga je dan DOEN, mam? Waarom zou je nu al ophouden met werken? Je vindt het toch leuk? Het is toch je lust en je leven?? Hoe ga je de dag doorkomen? Wij zijn er niet meer”
    Het onbegrip was van hun gezichten te scheppen.

    Ze had het toen ook niet uit kunnen leggen, dat gevoel van er echt zo verschrikkelijk genoeg van te hebben, van gewoon weg te willen, voor ze zou stikken. Dus had ze zich eruit gebluft. “Jongens, dan heb ik tenminste nog de tijd om te genieten van een goed pensioen. Nu kan het nog: de wereld zien, dat heb ik altijd gewild. Ik kan beter van de gelegenheid gebruik maken, straks worden de pensioenen gekort, en dan? Dan heb ik niks ”

    Haar baas had gloedvol gesproken bij haar afscheid, haar toewijding en trouw geroemd. En toen was het klaar. Het grote genieten kon beginnen. Het staarde haar aan, als een grote zwarte leegte.

    Ze schonk opnieuw in. “Ik weet niet hoe het moet”, dacht ze. Er viel een druppel van het glas op haar hand. Nee, die druppel viel van haar wang. De tranen stroomden stil langs haar wangen. Ze keek naar buiten.

    Het zonnetje streek wat stralen zachtjes over haar gezicht, ze draaide geďrriteerd haar hoofd weg. Maar de zon gaf niet op, verwarmde haar opgezette oogleden, volgde het spoor van de tranen. Bleef rusten op haar handen…
    “Kijk”, zeiden de stralen, “waarom begin je nu niet met in ons te geloven? Wij zijn warm, wij zijn sterk. Geniet van ons, het is misschien niet veel, maar het is een begin”
    Ze draaide haar betraande wangen naar de zon en voelde zich wonderlijk getroost.




    Reacties 2 Reacties
    1. Puk's Avatar
      Puk -
      Mooi!!! Kom maar Zonnetje en je warmte....
    1. Irene_de_Vreede's Avatar
      Irene_de_Vreede -
      Mooi, emotioneel verhaal.
Volg ons