• Welkom op VrouwenPower: het forum voor vrouwen die weten wat ze willen

  • De kwetsbaarheid van geluk



    Ik zat in de wachtkamer van de huisarts. Tegenover me zat een jonge vrouw met een baby-tje.
    het baby-tje pruttelde wat, en was duidelijk niet tevreden, maar liet zich ook makkelijk troosten.
    Ik maakte daar een opmerking over. “ja”. Zei de moeder met een beetje trots, “ze begint al te leren hoe het hoort”

    Ik lachte en merkte op dat die van mij met 30 dat nog niet helemaal door had. Die humor kon de moeder wel waarderen en ze lachte, terwijl ze de baby wiegde.

    Ik keek er naar en dacht hoe heerlijk het was, die tijd dat je je kind nog letterlijk in je armen kon nemen. Haar tegen je aan kon houden en de grote boze buitenwereld buiten kon sluiten allen maar door het in je armen te houden. Net zo lang tot ze gerustgesteld in slaap viel. Zoals ik de moeder naast me zag doen.

    Dat kan ik niet meer: bakken goede raad en diepvriesbakken soep, ik kan van alles geven en van alles doen, maar niet meer de grote boze buitenwereld wegwiegen.
    De moeder mocht naar binnen, ze keek ongerust . En met een schok realiseerde ik me, dat ik toen de kinderen klein waren ook zo vaak ongerust en bang was. En me net zo te kort voelde schieten als nu…

    Kinderen maken me kwetsbaar: ze zijn het liefste wat ik heb. Ik zou als Oberon, het licht uit mijn ogen geven voor hun geluk. Maar – in tegenstelling tot Oberon - wordt mij de keuze niet voorgelegd. Ik moet het doen met wat ik heb.

    Volgens mij zijn mijn kinderen overigens heel tevreden met wat ik heb. Het ligt niet aan hen. Je ligt aan mij. Als jonge – en vaak nog onzekere moeder- heb ik niet genoeg genoten van die kleine kwetsbare momentjes van geluk.

    Tijd om daar nu dan maar eens mee te beginnen.
    Reacties 1 Reactie
    1. Irene_de_Vreede's Avatar
      Irene_de_Vreede -
      Ja geniet als het kan, voor je het weet is het te laat!
Volg ons